Blog

22. sep, 2022
Aan mijn vriendin werd gevraagd of zij nog iemand wist voor de valappeltjes. Nou, zij wist nog wel een paar smulapen!
De dames bij de stal laten zich het goed smaken.
 
Bedankt Marijn en Kim voor de appeltjes
19. sep, 2022
Afgelopen donderdag konden wij ook aan de slag. Het mais ging er van af. Gelukkig konden we het 1 dag vervroegen. De vrijdag en zaterdag vielen de druppels wel weer heel makkelijk.
De donderdag was ook niet helemaal droog gebleven, maar toch ... viel het gelukkig alles mee. Het was af en toe een beetje glibberen en glijden en een hoop bagger op de weg. Ook kwam er veel van af.
Daarna nog met een aantal man de kuilen afdekken met plastic en net en banden erop.
Over een paar weken kunnen de dames er weer heerlijk van smullen.
22. aug, 2022
En dan krijg je van het weekend een appje van een bewoner van Park Zeedijk.
"We hebben weer een durfal" staat er. Inclusief een foto van een kalfje midden in het water van natuurgebied Klaasjeswater.
In hele korte tijd schiet er van alles door mijn hoofd. Dingen als waarom?, Nee hè, niet weer!, arggg!. Normaal lopen daar de meisjes en die doen zulke dingen niet! Meer tijd kreeg ik niet, want het volgende appje kwam al binnen. " Maar hij redt het wel" inclusief foto met een kalfje dichter naar de kant.
Gelukkig, ik kan opgelucht ademhalen.
Dan volgt er een filmpje dat hij uit het water komt. Joepie!!!
 
En dan komt er weer een foto. De koeien lopen links en rechts van het water, 3 kalfjes op de eilandjes in het midden. Als dat maar goed gaat ....
Ze worden in de gaten gehouden vanaf het park. Even later gaan ze toch naar de koeien, gelukkig niet via het breedste water.
 
Ondertussen laat ik de eerste foto van een zwemmend kalfje aan Arie zien ... .
Hij kijkt, hij schrikt, hij zegt ook wat (alweer?! ), hij staat op.
Ik begin te lachen .....
 
Dank je wel Richard voor je extra ogen.
17. aug, 2022
Onze buren …
Onze buren waarvan we 9,5 jaar geleden hun bedrijf, de koeien, hebben overgenomen.
Onze buren waar wij 27 jaar geleden onze woning van hebben gekocht.
Onze buren waar wij ruim 30 jaar geleden trouwfoto’s mochten maken op hun dekstier.
Onze buren …
 
En nu gaat de buurvrouw weg. Vandaag brengen we buurvrouw Truus naar haar laatste rustplaats. Een jarenlange strijd heeft zij moeten voeren tegen haar ziekte en altijd met het hoofd omhoog. Een vrolijke, zorgzame en lieve vrouw die voor alles en iedereen klaar stond. Onmisbaar. En toch moeten we het gaan proberen!
 
Nadat wij met hun koeien verder gingen, was ze een regelmatige bezoeker van de stal. Altijd even kijken. Iedere dag deed ze wel een rondje. En als wij aan het werk waren of een dag bij de slager aan het helpen, dan ging ze extra naar de stal. Ze zei meer dan eens, trots op ons te zijn. Hoe wij met de koeien omgaan en hoe ze erbij stonden. Ook hielp ze mee met Kijk bij de Boer en kwam altijd helpen als het nodig was.
 
Zag je haar, dan kreeg je ook vragen: Zijn er nog kalfjes geboren? Hoe is het met de koeien? Heb je het stro op tijd binnen kunnen krijgen? Was weer laat geworden vannacht?
De laatste tijd liep ze niet zo makkelijk meer. En toch kwam ze soms in de stal. Ze is ook nog bij haar naamgenoot wezen kijken, ons laatst geboren kalfje La Truus. Daarvan zei ze, dat ze hoopt dat het kalfje ook een mooi leven mag hebben.
 
Steeds vaker zag je haar in de woonkamer bij het raam zitten. Kwam je langs, dan ging er een hand omhoog. Ze was positief en bleef glimlachen.
Tot de gordijnen dicht gingen vanwege de zon …
 
Over een tijdje zullen de gordijnen weer open gaan, omdat de zon minder fel zal schijnen. Maar haar plaatsje voor het raam blijft leeg. Nooit en ook echt nooit meer, zullen we haar hand omhoog zien gaan ….
 
Rust zacht lieve buuf Truus, we missen je nu al.
15. aug, 2022
Zet je net de pan op tafel om te gaan eten, wordt je gebeld. Oplettende vakantiegangers van Park Zeedijk zagen een koe vast zitten in het water van het natuurgebied Klaasjeswater en hadden dat gemeld bij de receptie. Even later krijgen we ook door dat de brandweer was gebeld.
Terwijl wij ons haasten naar het gebied, voorzien van shovel en touw, worden we opgewacht door de brandweer van Herkingen. Die mannen zijn zo snel, dat lukt ons niet.
Aan de kant van het park zien wij inderdaad wat in het water. De kudde loopt aan de andere kant. Als het te lang duurt dat een koe of kalf erbij is, trekken zij verder. Dus nu eigenlijk het kalf voor "dood" achterlatend, omdat het er zelf niet uit kwam.
Dichterbij komend, zien we dat het Lirico is, een kalfje. Hij ligt gunstig nabij de zijkant. Een touw was zo om zijn nek gedaan. We willen niet dat hij zijn best doet en verder het drap in gaat. Dan hebben wij een uitdaging om bij hem te komen.
Hij had maar iets nodig om bij de kant te komen. Daar hebben wij het touw van hem afgedaan en is hij vermoeid, maar wel zelfstandig, op de kant geklommen. Van een wit kalf was geen sprake meer.
Daarna is hij richting de kudde begeleid. Een deel van de kudde kwam rennend naar ons toe, wat mooie stofwolken gaf. Maar was ook een nieuwe ervaring voor de brandweer. De wagens en mankracht hebben ze niet in hoeven te zetten en na een kort overleg, konden we weer allemaal naar ons bord met eten.
Bedankt Park Zeedijk.
Bedankt Brandweer Herkingen.