30. jan, 2020

Grietje

Heel zachtjes schuif ik voorzichtig de deur van de schuur open. Ik ga naar binnen en doe heel stilletjes de deur weer dicht. En hoewel de wind om de schuur waait, hoor ik zachtjes: bûh. Ik ben gehoord! Iets verderop komen 2 oortjes bijna boven het dichte hek uit. Bûh, hoor ik weer. Ik kom dichterbij. Ze gaat zitten en kijk verlangend naar me. Meer dan een aai over haar bol en een vriendelijk woord, zit er niet in.
Grietje.
Inmiddels is onze Grietje al 13 dagen oud. Het arme schaap, ik bedoel kalf, heeft het nog niet makkelijk gehad in haar jonge leventje. Ergens met de geboorte of er net na is er iets mis gegaan. Maar wij weten niet wanneer en hoe. Maar onze Grietje kan niet staan. Haar achterpoot ligt raar. We halen de dierenarts erbij. Er is niks gebroken, dus moeder heeft er niet opgestaan. Ze heeft iets, wat weinig voorkomt. Haar heup is uit de kom. Hoe komt ze daaraan? Beter kan je afvragen: hoe komt ze ervan af.
Als bij een mens de schouder uit de kom is, dan wordt de arm als het ware vastgemaakt aan zijn lichaam. Bij Grietje is dat niet anders. Haar pootje wordt vastgemaakt aan haar lijfje. Zo kan het heupgewricht niet bewegen en kunnen de spieren en pezen aansterken. Maar het praktische probleem is, dat ze op 3 poten niet kan staan. Ze rolt steeds om. Daardoor kan ze ook niet zelfstandig bij moeder Debby drinken. Wij melken Debby, doen haar melk in de fles en die geven we aan Grietje. Daarom roept Grietje telkens naar ons als wij de schuur binnenkomen. Ze is alert genoeg en zit vol nieuwsgierigheid.
De tijd zal het leren of het gaat helpen. Ondertussen geven wij haar melk, liefde en een aai over haar bolletje.